بنده اعتنايي نميکند و مـيخوابد ... .
- ملائکه ي من! ببينيد من اين قدر ساده گرفته ام، اما بنده ي من خوابيده است. چيزي به اذان صبح نمانده است، او را بيدار کنيد، دلم برايش تنگ شده است، امشب با من حرف نزده است ...
- خداوندا! دو بار او را بيدار کرديم، اما باز هم خوابيد ...
- ملائکه ي من! در گوشش بگوييد پروردگارت، منتظر توست ...
- پروردگارا! باز هم بيدار نمـيشود!
اذان صبح را مـيگويند، هنگام طلوع آفتاب است ...
- اي بنده! بيدار شو، نماز صبحت قضا مـيشود ...
خورشيد از مشرق سر برمـي آورد. خداوند رويش را برمـيگرداند.
ملائکه ي من! آيا حق ندارم که با اين بنده قهر کنم؟
واي نه ... !
خداي مهربونم... با منم قهري...؟؟!
ولي باز هم خدا من رو مي بخشد
و باز هم ... !

امروز صبح که از خواب بيدار شدي ، نگاهت مي کردم؛ و اميدوار بودم که با
 
من حرف بزني ، حتي براي چند کلمه ، نظرم را بپرسي يا براي اتفاق
 
خوبي که ديروز در زندگي ات افتاد ، از من تشکر کني. اما متوجه شدم که
 
خيلي مشغولي ، مشغول انتخاب لباسي که مي خواستي بپوشي و ... .

مرد گفت : اگر به خدا اعتقاد داشته باشم باید قبول کنم که آزاد نیستم و مسوول هیچ کدام از اعمالم نیستم . زیرا مردم می گویند که او قادر مطلق است و اکنون و گذشته و آینده را می شناسد.

چوپان زیر آواز زد و پژواک آوازش دره را آکند . بعد ناگهان آوازش را قطع کرد و شروع کرد به ناسزا گفتن به همه چیز و همه کس . صدای فریادهای چوپان نیز در کوهها پیچید و به سوی آن دو بازگشت .

سپس چوپان گفت : زندگی همین دره است ، آن کوهها ، آگاهی پروردگارند ؛ و آوای انسان ، سرنوشت او . آزادیم آواز بخوانیم یا ناسزا بگوئیم ، اما هر کاری که می کنیم ، به درگاه او می رسد و به همان شکل به سوی ما باز می گردد .

"خداوند پژواک کردار ماست ."

اگر تنهاترین تنها شوم باز هم خدا هست :                                                
                                               او جانشین تمام نداشته های من است .

نفرین ها و آفرین ها بی ثمر است .
                                                      اگر تمام خلق گرگ های رها شوند ،

و از آسمان هول و کینه بر سرم بارد ،
                                                      تو مهربان آسیب ناپذیر من هستی ،

ای پناهگاه ابدی ،
                                تو می توانی جانشین همه ی بی پناهی ها شوی ! 

                                                                       ّدکتر علی شریعتی ّ

شب مرگ تنها نشیند به موجی                           رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب                   که خود در میان غزلها بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم                            ندیدم که قویی به صحرا بمیرد